«Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία»… με περίσσευμα υποκρισίας!

Του Δημήτρη Αργυράκη

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης «Παρίσι – Αθήνα: Γέννηση της Σύγχρονης Ελλάδας», που εγκαινιάστηκε από το Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, ο Γάλλος πρόεδρος είπε ενώπιον του Έλληνα πρωθυπουργού: «Το 2021 η Ελλάδα θα γιορτάσει τα 200 χρόνια από την ανεξαρτησία της. Επίσης, πριν από 200 χρόνια, το 1821, η Αφροδίτη της Μήλου μπήκε στις συλλογές του Λούβρου. Η έκθεση εντοπίζει τους πολιτιστικούς, διπλωματικούς και καλλιτεχνικούς δεσμούς μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας τον 19ο αιώνα, αναδεικνύοντας πώς μετασχηματίστηκε η άποψη των Ευρωπαίων για την Ελλάδα με την ανακάλυψη της ελληνικής αρχαιότητας».

Η ανακοίνωση του προέδρου μια μεγάλης χώρας – καπιταλιστικής, ιμπεριαλιστικής και άλλοτε αποικιοκρατικής – ότι, μεταξύ άλλων, η χώρα του γιορτάζει μαζί με τα 200 χρόνια της ελληνικής επανάστασης και τα 200 χρόνια αποικιοκρατικής αρπαγής ενός εμβληματικού έργου τέχνης, εκφρασμένη ενώπιον του πρωθυπουργού μιας χώρας, η οποία υπήρξε η ίδια το θύμα αυτής της λεηλασίας, είναι θλιβερή και εξοργιστική, αποκαλυπτική, όμως, για τον πολιτικό – ηθικό κυνισμό του πρώτου και τη χυδαία δουλοπρέπεια του δεύτερου.

Τί είπε, λοιπόν, εδώ ο Μακρόν; Είπε, σε απλά λόγια, ότι τα υλικά τεκμήρια της ιστορίας και της μνήμης, τα οποία την εποχή της αποκάλυψής τους συγκροτούσαν την εθνική αφήγηση του εν τη γενέσει ελληνικού εθνικού – αστικού κράτους, την ίδια στιγμή συγκροτούσαν και την αφήγηση της αστικής τάξης του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού διά της αρπαγής τους. Τώρα, αν ο πρόεδρος δεν κατονόμασε την αρπαγή ως αρπαγή, αλλά ως περίπατο της Αφροδίτης στο Λούβρο και, αν επίσης, επιθυμούσε να μάς πει ότι, κατά τον ίδιο τρόπο, η Νίκη της Σαμοθράκης πέταξε και προσγειώθηκε στο Παρίσι, αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα.

Ήταν το υπερφίαλο αφήγημα του επικυρίαρχου προς τους «ιθαγενείς», μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση οι περίφημες «χάντρες» αντικαταστάθηκαν από την πανηγυρική καθιέρωση της «επετείου» της απροκάλυπτης κλοπής ενός εξαιρετικού δείγματος της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας. Και η άλλη πλευρά, ο πρωθυπουργός της χώρας μας, πώς αντέδρασε; Απλά εξέφρασε τη βαθιά υποτακτική αντίληψή του για τις διεθνείς σχέσεις… διά της σιωπής! Μιας σιωπής υποταγής, όταν ο «φίλος» και «σύμμαχος» τού ανήγγειλε επίσημα ότι γιορτάζει με λαμπρότητα τα 200 χρόνια κατοχής ενός υφαρπαγέντος αρχαίου έργου τέχνης παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας και αυτός έμεινε βουβός…

Σε αυτή λοιπόν την ωραία ατμόσφαιρα με περίσσευμα αλτρουισμού, οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν αβρότητες και φιλοφρονήσεις για τη διαχρονική, εποικοδομητική και ισότιμη συνεργασία των δύο χωρών, με τον Γάλλο πρόεδρο, μάλιστα, να μιλά για απεριόριστο σεβασμό και τιμή προς την Ελλάδα, έχοντας για φόντο ένα από τα πλέον πασίγνωστα… κλοπιμαία στην ιστορία της Τέχνης και του Πολιτισμού της ανθρωπότητας!

Η συγκίνηση για την άσβεστη θαλερότητα του δόγματος «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία» ήταν τόσο επιβαλλόμενη, που παραγκώνισε έντεχνα αυτή την απροκάλυπτη εικόνα βαθιάς υποκρισίας και πολιτικού αμοραλισμού. Αν επρόκειτο για το επιτηδευμένο σκηνικό μιας κινηματογραφικής ταινίας, σίγουρα θα αποτελούσε ένα μοναδικό δείγμα καθαρής σουρεαλιστικής έκφρασης σε ολόκληρη την έβδομη τέχνη.

Και όταν πλέον τα αποθέματα αμετροέπειας εξαντλήθηκαν και η σουρεαλιστική εικόνα άρχισε να ξεθωριάζει, η ζοφερή πραγματικότητα ανακάλεσε μοιραία στο προσκήνιο τον πολιτικό ρεαλισμό. Τότε, ακριβώς, ήρθαν οι… φρεγάτες!

«…Έξω του αφέντη αρμάδα φυλάει, με μπούκα ορθή,
το λείψανό σου, Ελλάδα, μην ξάφνου αναστηθεί…»!

Κώστας Βάρναλης

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *