«Η σιωπή των αμνών… συνεχίζεται…» – του Δημήτρη Αργυράκη

Κοντά μια οκταετία στο γύψο η «Κίτρινη Πόλη» μας. Μια οκταετία βίαιης επιβολής της «σιωπής των αμνών». Μια οκταετία πλήρους υποταγής στα κελεύσματα των σύγχρονων αυτοχριζόμενων «ευεργετών» της. Μια οκταετία, κατά τη διάρκεια της οποίας εκχωρήσαμε κυριολεκτικά «γη και ύδωρ» στους αυτόκλητους «σωτήρες» μας, που βάφτισαν, χωρίς την παραμικρή ηθική αναστολή, την ανάπτυξη της ατομικής επιχειρηματικής δραστηριότητάς τους ως θεάρεστη πράξη κοινωνικής και πολιτιστικής προσφοράς, ως ταπεινή και αλτρουιστική συμβολή στην ανάπτυξη της πόλης μας. Μια οκταετία φορτισμένη κατά περιόδους από μια ανησυχητική και επικίνδυνη αλληλουχία γεγονότων και συμπεριφορών, που ανέσυραν στο προσκήνιο πρακτικές φασιστικής νοοτροπίας και φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης, αφού σκόπιμα και έντεχνα αφέθηκαν υπό τη σκέπη ενός πέπλου ένοχης σιωπής να γιγαντωθούν και να εκτροχιαστούν.

«Κι όλα γίναν κεραυνός και πικρό ψωμί», όπως περιέγραψε τόσο εμβληματικά ο ποιητής. Γευτήκαμε την πίκρα της οδυνηρής ταπείνωσης, συμβιβαστήκαμε με το άχθος και το άλγος της καθημερινής μας ήττας. Εισπράξαμε τα επίχειρα της «αλαζονείας» μας στη διεκδίκηση του δικαιώματος στη διαφορετική άποψη, παροπλιστήκαμε ιδεολογικά και αποδεχτήκαμε μοιραία τον άχαρο ρόλο του απλού παρατηρητή στο περιθώριο των εξελίξεων.

Φαίνεται, όμως, πως ούτε κι αυτό το επιβεβλημένο καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας είναι ικανοποιητικό για τους επίδοξους πάτρωνές μας. Απαιτούν την απόλυτη και δια βίου επιβολή «σιγής ιχθύος». Μια «φάλτσα» φωνή από κάποια μέχρι πρότινος «καλλίφωνα» στόματα, ήταν αρκετή για να ξεθαφτούν οι σιδηρολοστοί από τους γνωστούς-άγνωστους «τιμωρούς», προκειμένου να επιβληθεί αυθωρεί και παραχρήμα η εκ νέου διασαλευθείσα τάξη. Και το σημερινό «φρέσκο» αίμα αναμόχλευσε μνήμες από τον άκρατο παραλογισμό του πρόσφατου παρελθόντος, που μάταια προσπαθήσαμε να καταχωνιάσουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. «Η Σιδερένια Φτέρνα» καραδοκεί…

Η πληγή που άνοιξε στο σώμα της κοινωνίας μας δεν επουλώθηκε ποτέ. Παραμένει ανοικτή, μια «χέουσα πληγή», που κακοφορμεί ολοένα και περισσότερο, αναδύοντας τη μυρωδιά της «σήψης» σε κάθε έκφανση του κοινωνικού γίγνεσθαι. «Πυορροεί» και δηλητηριάζει συστηματικά κάθε υγιές και γόνιμο κύτταρο στη σκέψη, στη συνείδηση, στον πολιτισμό μας.

Επιτίθεται ανελέητα σε κάθε εναπομείναντα πυρήνα ελεύθερης βούλησης και έκφρασης, επιχειρώντας να επιβάλει απόψεις, οι οποίες πρέπει να εκλαμβάνονται ως θέσφατες και να μην επιδέχονται καμίας αμφισβήτησης.

Προσβάλλει βάναυσα κάθε δημιουργικό ιστό ατομικής και συλλογικής συνείδησης, υπαγορεύοντας τη μια και μοναδική αλήθεια, εν είδει «φιρμανιού», που, το σώμα των «υπηκόων», οφείλει να αποδεχτεί.

Ενισχύει τη λογική της τυφλής υποταγής σ’ ένα αυθαίρετο, θολό και διαρκώς χειραγωγούμενο πλαίσιο «κοινωνικής ευταξίας», προσπαθώντας να προσαρμόσει την καθημερινότητα, αλλά και το μέλλον της τοπικής κοινωνίας στην «προκρούστεια κλίνη» των οποιωνδήποτε δόλιων συμφερόντων.

Χορηγεί αδιάλειπτα ισχυρές δόσεις αυταρχικής και απολυταρχικής συμπεριφοράς, ποδηγετώντας κάθε επιχειρούμενη αντίδραση στην κλιμακούμενη προσπάθεια επιβολής της «σιωπής των αμνών».

Καθίσταται πλέον σαφέστερο από ποτέ ότι, η οποιαδήποτε ενδεχόμενη απόπειρα εναργούς εναντίωσης, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, στην καλλιέργεια ενός «τοξικού» κοινωνικοπολιτικού περιβάλλοντος που έχει ως έμβλημά του την αβελτηρία, διεγείρει αυτόματα το «μολυσματικό απόστημα» και ενεργοποιεί μηχανισμούς επιδημικής μετάστασης, θέτοντας αναπόδραστα τις βάσεις για την οικοδόμηση και παγίωση μιας αποτρόπαιας δυστοπίας.

Αναδημοσίευση από τον προσωπικό λογαριασμό στο facebook του συμπολίτη μας Δημήτρη Αργυράκη

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *