Ο κορονοϊός και το άνοιγμα των σχολείων – του Παύλου Παπαθεοφάνους

Μετά από πολλές συζητήσεις, το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς θα ακουστεί στις 14 Σεπτεμβρίου.

Τα σχολεία έπρεπε να ανοίξουν για πολλούς λόγους. Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς:

Α. Πρόσβαση στην παιδεία. Η ανατροφή, η εκπαίδευση και η μόρφωση των παιδιών αποτελούν υποχρέωση της οικογένειας και της πολιτείας. Δυστυχώς, εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, μεγάλος αριθμός οικογενειών αντιμετωπίζει πολλά και δύσκολα προβλήματα -οικονομικά, εργασιακά κ.ά.- με αποτέλεσμα η παιδεία να είναι αποκλειστική υπόθεση της πολιτείας.

Β. Ισότητα στην εκπαίδευση. Το κλείσιμο των σχολείων, λόγω κορονοϊού, την προηγούμενη σχολική χρονιά και η καθιέρωση της σύγχρονης και ασύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης δεν επέτρεψε σε σημαντικό αριθμό μαθητών και μαθητριών να μετέχουν σε αυτή είτε γιατί δεν διέθεταν τον απαιτούμενο εξοπλισμό, είτε γιατί σε πολλές οικογένειες με 2 παιδιά -μαθητές και τουλάχιστον ένα γονιό να δουλεύει εξ αποστάσεως, οι 2 υπολογιστές που διέθεταν δεν επαρκούσαν για να καλύψουν τις ανάγκες όλων των μελών και υποχρεωτικά γινόταν μια ιεράρχηση των αναγκών και προτεραιοτήτων.

Γ. Ασφάλεια των μαθητών. Το σχολείο είναι ένας χώρος που τηρούνται τα πρωτόκολλα, έστω και ελλιπή, περιορισμού της εξάπλωσης του ιού. Αντίθετα, σε χώρους όπως τα καφέ, οι πλατείες, τα γήπεδα είναι σίγουρο ότι θα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, αρκεί να θυμηθούμε τις εικόνες από τις πρώτες μέρες του κλεισίματος των σχολείων το Μάρτιο, όταν οι παραπάνω χώροι ήταν γεμάτοι από μαθητές, όλη τη διάρκεια της μέρας.

Όμως, το άνοιγμα των σχολείων πρέπει να συνοδεύεται από μέτρα ασφάλειας και προστασίας που δεν θα αμφισβητούν τα μέτρα προστασίας που μας πρότεινε και συνεχίζει να προτείνει η πολιτεία και τα νέα μέτρα θα μπορούν να υλοποιηθούν. Διαφορετικά γρήγορα θα αμφισβητηθούν και θα επιτρέψουν σε φωνές συνωμοσιολογίας να κερδίσουν έδαφος.

Θα αναφερθώ σε ορισμένα από τα μέτρα που δεν μπορούν να εφαρμοστούν ή έρχονται σε σύγκρουση με τα μέτρα σε άλλους χώρους.

Το ΧΑΜ -Χέρια, Απόσταση, Μάσκα- που μας καλούσαν να εφαρμόσουμε και συνεχίζουν να μας το υπενθυμίζουν ως το μόνο αποτελεσματικό όπλο για τον περιορισμό της διάδοσης της πανδημίας, αναιρείται μερικά για το σχολείο. Σύμφωνα με την υπουργό παιδείας κ. Κεραμέως και όπως δηλώνει με τη σύμφωνη γνώμη των λοιμωξιολόγων είναι μεγαλύτερη η προστασία όταν στην τάξη βρίσκονται 25 μαθητές και όχι 15. Μάλιστα, ο επίκουρος καθηγητής Ιατρικής στο ΕΚΠΑ κ. Γκίκας Μαγιορκίνης δήλωσε ότι όχι μόνο δεν έχει πεισθεί ότι η μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα δε συμβάλλει στον περιορισμό της διάδοσης, αντίθετα δημιουργεί προϋποθέσεις μεγαλύτερης διασποράς. Για να ενισχύσει την άποψη του μάλιστα έδωσε στη δημοσιότητα 2 διατάξεις θρανίων σε σχολική αίθουσα -μια με 15 μαθητές και μια με 25 όπου εξηγούσε γιατί στη διάταξη με 15 μαθητές ο κίνδυνος της διασποράς ήταν μεγαλύτερος. Με άμεσο ή έμμεσο τρόπο καθηγητές πανεπιστημίων τόσο του εσωτερικού – Α. Λινού, Π. Βλαχογιαννόπουλος, κ.ά., όσο και του εξωτερικού – Η. Μόσιαλος, μιλούν για εσφαλμένη θεωρία.

Η αναφορά του ίδιου του καθηγητή σε «φούσκες» -bubles- αναφέρεται σε μικρές ομάδες ατόμων 12 – 14, που ζουν μαζί, δουλεύουν μαζί, διασκεδάζουν μαζί και δεν ισχύει στην περίπτωση των μαθητών. Στις «φούσκες» των μαθητών προστίθενται τα μέλη της οικογένειάς τους, οι συμμαθητές τους στο φροντιστήριο, οι συναθλητές τους στα διάφορα αθλήματα που συμμετέχουν κ.ά. Με τον τρόπο αυτό ο αριθμός των μελών της «φούσκας» είναι μεγάλος και η ιχνηλάτηση, σε περίπτωση κρούσματος αδύνατη.

Διαφορετικά διαλείμματα με στόχο τον περιορισμό του συγχρωτισμού μεταξύ μαθητικών ομάδων. Ενώ στο Δημοτικό το μέτρο μπορεί να εφαρμοστεί σχετικά εύκολα, γιατί το κάθε τμήμα έχει το δάσκαλο/δασκάλα για πολλές ώρες στο καθημερινό ωρολόγιο πρόγραμμα, στα Γυμνάσια και στα Λύκεια αυτό είναι ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΟ. Κάθε διδακτική ώρα, λόγω των πολλών γνωστικών αντικειμένων, οι καθηγητές εναλλάσσονται όχι μόνο σε διαφορετικά τμήματα αλλά και σε τμήματα διαφορετικών τάξεων και επομένως ο συγχρωτισμός μεταξύ των μαθητών δεδομένος.

Μπορούν να αντιμετωπιστούν τα δύο αυτά σοβαρά προβλήματα που είναι υπαρκτά στα σχολεία των αστικών περιοχών; Λύση υπάρχει;

Η απάντηση είναι ΝΑΙ για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια, αρκεί να αντιληφθούμε –μαθητές, γονείς καθηγητές- ότι η ταλαιπωρία είναι προσωρινή και η δύσκολη απόφαση θα είναι, κατ’ αρχήν, σε όφελος της υγείας όλων μας.

Λειτουργία των σχολικών μονάδων σε ΔΥΟ ΒΑΡΔΙΕΣ – ΠΡΩΙ & ΑΠΟΓΕΥΜΑ με μέγιστο αριθμό μαθητών 15 σε κάθε τμήμα και η κυβέρνηση να προχωρήσει σε προσλήψεις καθηγητών μόνιμων ή αναπληρωτών που θα καλύψουν τις προσωρινές ανάγκες καθώς και του απαιτούμενου βοηθητικού προσωπικού.

Παύλος Παπαθεοφάνους

Εκπαιδευτικός

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *