Γαία πυρί μιχθήτω! – του Δημήτρη Αργυράκη

Μια πολύ ευρηματική γελοιογραφία του Νίκου Τριανταφύλλου, που βάζει στο ίδιο «θεματικό κάδρο» δύο πρόσφατα, αλλά διαφορετικά γεγονότα της ελληνικής πραγματικότητας.

Θα τολμήσω να δώσω μια δική μου ερμηνεία στο εννοιολογικό περιεχόμενό της, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του εμπνευστή της.

Πώς, αλήθεια, μπορεί να συνδεθεί η φωτιά στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών, με τη θεσμική επιλογή του Υπουργείου Παιδείας για την εισαγωγή του cheerleading στα σχολεία; Φαινομενικά ασύνδετα συμβάντα, που, όμως, κατά βάθος, έχουν μια κοινή αναφορά: δύο βασικούς παράγοντες που «τρέφουν» και «αναζωπυρώνουν» μια πυρκαγιά, δύο εν δυνάμει «συμμάχους» της, τον «άνεμο» και την κατάλληλη «εμπρηστική ύλη».

Ο ίδιος «άνεμος» πνέει στην κρατούσα αντίληψη για τα μνημεία, το περιβάλλον και το ρόλο τους στην κοινωνία, αλλά και για το ρόλο της παιδείας, της τέχνης και του πολιτισμού.

Ο ίδιος «άνεμος» φουντώνει τη σπίθα της ιδεολογικής απαξίας, χρησιμοποιώντας, ως «εμπρηστική ύλη», εκείνες τις πολιτικές πρακτικές, που αποδυναμώνουν ολοένα και περισσότερο την προστασία των αρχαιολογικών χώρων, των οικοσυστημάτων και του φυσικού μας πλούτου, αλλά, ταυτόχρονα, απαλλοτριώνει συνειδητά την κοινωνική ανάγκη για ουσιαστική εκπαίδευση και πολιτιστική δημιουργία, με τη συστηματική καλλιέργεια ενός γενικευμένου κλίματος «χρηματιστηριακών αξιών».

Ο ίδιος «άνεμος» θεριεύει το ιδεολογικό αφήγημα περί απόλυτης κυριαρχίας των αγορών, αξιοποιώντας, ως «εμπρηστική ύλη», ανάλγητες αποφάσεις που αναγορεύουν τα μνημεία του πολιτισμού, αρχικά, ως «δέλεαρ» και, τελικά, ως απαραίτητο «ντεκόρ» για τις κάθε λογής «εμπνευσμένες» επενδύσεις, αλλά, παράλληλα, παρασέρνει στο διάβα του και εξοστρακίζει τα «ανούσια» μαθήματα της κοινωνιολογίας ή της μουσικής από το σχολείο, με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού συστήματος!

Ο ίδιος «άνεμος» αποτεφρώνει τα ελάχιστα δάση και περιοχές NATURA που έχουν απομείνει σ’ αυτή τη χώρα, εκμαιεύοντας, ως «εμπρηστική ύλη», τον αναπόφευκτο αποχαρακτηρισμό τους, καθιστώντας τα εμπορεύσιμα και προσδίδοντάς τους, με όρους χυδαίας αγοράς, την ανάλογη ανταλλακτική αξία, αλλά, παράλληλα, σαρώνει στο πέρασμά του και εκποιεί την πνευματική και πολιτιστική μας κληρονομιά, εκθέτοντάς την σταδιακά ως «προϊόν» στη γιγάντια εμπορευματική προθήκη της παγκοσμιοποιημένης υπεραγοράς.

Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, «εμπρηστική ύλη» δεν είναι μόνο τα δέντρα και τα ξερόχορτα, είναι και τα ιδεολογικά προτάγματα, οι πολιτικές που εφαρμόζονται, οι νόμοι που ψηφίζονται, αφήνοντας πίσω τους αναρίθμητα κοινωνικά αποκαΐδια.

Η ίδια «εμπρηστική ύλη» στα θεμέλια της όποιας κουλτούρας μας έχει περισωθεί, μπορεί να συνδυάσει με απύθμενο κυνισμό τους στίχους του Ολυμπιακού Ύμνου «αρχαίο πνεύμα, αθάνατο, αγνέ πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού», με την ψευδαίσθηση ότι το cheerleading υπηρετεί τη λογική του «ευ αγωνίζεσθαι».

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *