‘Αρης Βασιλόπουλος: Παραλογισμός, υποκρισία και στρουθοκαμηλισμός

Άρθρο του Άρη Βασιλόπουλου στην Εφημερίδα των Συντακτών

Ήμουν παρών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δίπλα από την εξέδρα των επισήμων, που επανεμφανίστηκε ύστερα από οκτώ χρόνια στην πόλη μας. Ομολογώ ότι δεν με γοητεύουν οι παρελάσεις. Τις σέβομαι όμως γιατί αυτός είναι ο θεσπισμένος τρόπος με τον οποίο κρατιέται ζωντανός στη συλλογική μνήμη του λαού μας ο αντιφασιστικός αγώνας της πατρίδας μας ενάντια στους κατακτητές.

Και ήμουν εκεί για να τιμήσω ακριβώς αυτόν τον αγώνα, το μονοπώλιο τίμησης του οποίου δεν έχει κανείς, αφού οι τιμώμενοι νεκροί δεν είναι άγνωστοι, είναι οι δικοί μας νεκροί. Είναι ο προπάππους μου που άφησε τα κόκαλά του στην Αλβανία, είναι ο ξάδερφος του παππού μου, που εκτελέστηκε καταδικασμένος τρις εις θάνατον, είναι οι νεκροί που κουβαλά σχεδόν κάθε σπίτι.

Ημουν μπροστά όταν πέρασαν αυτά τα κορίτσια και θεώρησα ότι πρόκειται για κάποιου είδους παράσταση, τον συμβολισμό της οποίας αδυνατούσα να κατανοήσω, αν και λάτρης των Monty Python. Δεν χειροκρότησα, ούτε διαμαρτυρήθηκα, απλώς προσπαθούσα να καταλάβω. Είμαι παλιομοδίτης ίσως. Εχω μάθει εδώ και τρεις δεκαετίες ότι η διαμαρτυρία είναι ταυτισμένη με πανό, προκηρύξεις, σημαίες, συνθήματα και διαδηλώσεις. Ολα αυτά δηλαδή που γίνονταν σχεδόν σε κάθε παρέλαση την περίοδο 2010-2013, χωρίς να διανοηθεί κανείς να σκεφτεί ότι προσβάλλουν τη μνήμη των νεκρών ηρώων μας.

Είναι σεβαστό δικαίωμα του καθενός να διαφωνεί ή να μην εκφράζεται από τη συγκεκριμένη διαμαρτυρία, είτε στη μορφή είτε στο περιεχόμενό της. Δημοκρατία έχουμε άλλωστε. Από αυτό, όμως, μέχρι του σημείου να ζητείται από κάποιους η κεφαλή αυτών των παιδιών επί πίνακι μεσολαβεί ολόκληρη άβυσσος. Μια άβυσσος παραλογισμού, υποκρισίας και στρουθοκαμηλισμού, ιδιαίτερα μάλιστα όταν ακούγεται από επίσημα πολιτικά χείλη.

Παραλογισμού, γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενά τους η διαμαρτυρία δεν στρεφόταν στην ιστορική μνήμη και τους αγωνιστές της εθνικής αντίστασης, αλλά στον τρόπο με τον οποίο η πολιτεία επιλέγει να την τιμήσει.

Υποκρισίας, γιατί τα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα που ζητάνε την παραδειγματική τους τιμωρία (ανάμεσά τους και ο κύριος Βούρος που το 2010 ψήφισε την υπαγωγή της χώρας μας στο ΔΝΤ) έχουν σοβαρές ευθύνες για το γεγονός ότι τα παιδιά μας έχουν εμπεδώσει ότι θα ζήσουν μια ζωή χειρότερη από εμάς.

Στρουθοκαμηλισμού, γιατί, αντί να σκύψει κανείς πάνω στα αίτια της ανυποληψίας στην οποία έχουν περιέλθει οι θεσμοί στα μάτια της νεολαίας, προτιμά να κλείνει τα μάτια και να δημιουργεί απόκληρους.

Μπροστάρης, δυστυχώς, στην προσπάθεια φθηνής πολιτικής εκμετάλλευσης του γεγονότος της παρέλασης μέσω κηρυγμάτων μίσους αναδείχθηκε ο νέος δήμαρχος της πόλης μας Γιάννης Βούρος. Με ένα παραληρηματικό κείμενο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χαρακτήρισε αυτά τα παιδιά «γελοία υποκείμενα», σημειώνοντας πως «η ταυτοποίηση των αξιολύπητων νεαρών κοριτσιών έχει ξεκινήσει καθώς ο δήμος υποχρεούται να υπερασπιστεί στο ακέραιο την αξιοπρέπειά του».

Αφού πρώτα θέσω τον κύριο Βούρο σε επαγρύπνηση για το γεγονός πως η αξιοπρέπεια της πόλης μας κινδυνεύει περισσότερο από άλλα πράγματα, του αφιερώνω ένα απόσπασμα από το «Αξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη που γράφτηκε έξι δεκαετίες πριν.

«Δεν μπορώ
η αγχόνη τα δέντρα μου εξουθένωσε
και τα μάτια μαυρίζουν.
Δεν αντέχω
και τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα.
Σελτζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν.
Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν.
Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς
κοπροκρατούν το μέλλον».

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *