Ποδονίφτης: μια ιστορία που κάποιοι επιμελώς ξεχνάνε

Το τσιμέντωμα των ποταμών είναι μια πολύ παλιά ιστορία. Έργα διευθέτησης και υποστήριξης των πρανών πολλών ποταμών στην μεταπολεμική Αθήνα κατέληξαν να έχουν μετατραπεί σήμερα σε δρόμους. Από 1.280 χιλιόμετρα ανοικτού υδάτινου δικτύου που διέθετε το Λεκανοπέδιο το 1945, σήμερα έχουν απομείνει 434, μειώθηκαν δηλαδή κατά 66,4%. Κηφισός, Ιλισός, Ηριδανός, Βουρλοπόταμος, ρέμα Πικροδάφνης και Ποδονίφτης είναι μερικοί από τους γνωστούς ποταμούς που έχουν μετατραπεί σε αυτοκινητόδρομους, είτε ολόκληροι, είτε τμήματά τους.

Δεκάδες άλλα ποτάμια συστήματα έχουν στριμωχτεί κάτω από δρόμους, κοινόχρηστους χώρους, ακόμα και… σπίτια εγκιβωτισμένα και έτοιμα ανά πάσα στιγμή να… καταπιούν τα πάντα, όπως έγινε τον Μάιο του 2018 στην Καλλιθέα, όταν το υπαίθριο πάρκινγκ αποκάλυψε ένα τμήμα του εγκιβωτισμένου Ιλισού:

Αλλά ας έρθουμε στη γειτονιά μας και τον εγκιβωτισμό του Ποδονίφτη πριν φθάσει στην πόλη μας. Με τρεις φάσεις τσιμεντώματος που ξεκίνησαν το 1974 και ολοκληρώθηκαν το 1998, ο Ποδονίφτης καλύφθηκε ολοσχερώς στη Νέα Ιωνία. Η τελευταία φάση των έργων που ξεκίνησε το 1993 προκάλεσε και την τεράστια πλημμύρα στις 21 Οκτωβρίου 1994, στην οποία έχασαν τη ζωή τους πολλοί συνάνθρωποί μας και καταστράφηκαν περιουσίες.

Το παράδοξο είναι ότι οι μελετητές του σημερινού σχεδίου εγκιβωτισμού του Ποδονίφτη επικαλούνται ακριβώς αυτή την πλημμύρα για να τρομάξουν τον κόσμο και να προβάλουν ως μονόδρομο την τσιμεντοποίηση του ποταμού. Οι διαχρονικοί εργολάβοι τσιμεντώματος του Ποδονίφτη ορέγονται μερικά ακόμα εκατομμύρια για να προωθήσουν τις καταστροφικές τους εργασίες.

Αλλά ας δούμε τι έγινε σήμερα στη θέση του ποταμού που καλύφθηκε.

Τα καλυμένα τμήματα του Ποδονίφτη έχουν δώσει τη θέση τους στις οδούς Καποδιστρίου, Εθνικής Αντιστάσεως και Ηρακλείου. Είναι το ίδιο ακριβώς σχέδιο που υπήρχε και για την πόλη μας, όταν κάποιοι σχεδίαζαν να κλείσουν το ποτάμι και το μετατρέψουν σε λεωφόρο. Σχέδιο που σταμάτησε οριστικά το 1994, αλλά που πολλοί σήμερα ονειρεύονται να το επαναφέρουν.

Άρα όσοι υποκριτικά βαφτίζουν ως αντιπλημμυρικά έργα τις διευθετήσεις των ποταμών, θα πρέπει να μας απαντήσουν αν ο πλημμυρικός κίνδυνος ήταν αυτός που βύθισε τον Ποδονίφτη, ή η λογική των εργολάβων που ήθελαν να επεκτείνουν το σχέδιο πόλης και να πυκνώσουν το οδικό δίκτυο, σε μια λογική ατέρμονης επέκτασης των δομημένων επιφανειών εις βάρος των ελεύθερων χώρων.

Η απάντηση είναι προφανής, αφού λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω ο Ποδονίφτης στη Φιλοθέη παραμένει στη φυσική μορφή, προστατευμένος και ενταγμένος στον αστικό ιστό σε μια ισορροπημένη συμβίωση με σαφώς πιο ήπια δόμηση.

Κι επειδή η λογική των εργολάβων δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, δημοσιεύουμε την φωτογραφία από το 1993 για να θυμίσουμε ότι και τότε συλλογικότητες και κάτοικοι προσπαθούσαν να διατηρήσουν τον Ποδονίφτη ως δρόμο νερού και όχι των αυτοκινήτων.

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *