Όταν οι μάσκες πέφτουν

Του Άτταλου του Ανάδελφου 

…Στο τέλος ο καιροσκόπος πολιτικός, καταλήγει να συνωστίζεται σε έναν πολυσυλλεκτικό, ιδεολογικό αχταρμά, πάντα όμως θα έχει απέναντί του μια κοινωνία με μνήμη και ξεκάθαρο ιδεολογικό υπόβαθρο.

Και όλοι εναντίον του «κοινού εχθρού». Πρωταγωνιστές με ονοματεπώνυμο.

Από τη μια όλοι αυτοί οι καιροσκόποι πολύχρωμοι πολιτικοί, οι διάφοροι γεφυροποιοί, οι γυρολόγοι της πόλης μας, οι πρώην και οι διατελέσαντες, μια «συμμαχία εντίμων» όπως αυτοαποκαλούνται, μια πανστρατιά σωτήρων, που εύκολα δημιούργησαν ένα ιδεολογικό συνονθύλευμα, μια ανεκδοτική πολιτική εκδοχή των καιρών.

Και από την άλλη όψιμοι εραστές της κανονικότητας, κατάλοιπα του πιο σαθρού πολιτικού κατεστημένου της πόλης, καραμπινάτοι δεξιοί των οποίων οι απόψεις φλερτάρουν με τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, αδίστακτοι λαϊκιστές, απίθανοι δημαγωγοί, αυτοαποκαλούμενοι κεντροαριστεροί, νεοκομμουνιστές και δήθεν αριστεροί, όλοι «πρωταγωνιστές» σε μια κακόγουστα γραμμένη φαρσοκωμωδία!

Και αν και οι μάσκες πέφτουν, αποκαλύπτοντας τις πραγματικές προθέσεις όλων, καθήκον μας είναι να αποδομούμε κάθε προσπάθεια παραχάραξης της αλήθειας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης.

Όλοι αυτοί οι «δήθεν» πολιτικοί, οι βαπτισμένοι σωτήρες της πόλης μας, που χρόνια τώρα έχουμε συνηθίσει να μας περιτριγυρίζουν, φορούν τις μάσκες τους σε καθημερινή βάση επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή. Αν δείξουν το αληθινό πρόσωπό τους στη μικρή τοπική μας κοινωνία, εκείνη θα αποστρέψει το δικό της και οι καριέρες τους θα λήξουν άδοξα. Αν και ερασιτέχνες όμως ηθοποιοί, θεωρούν ότι παίζουν τους ρόλους τους σωστά, ίσως γιατί ως κακοί κατά βάθος ηθοποιοί ταυτόχρονα, έχουν την πεποίθηση ότι απευθύνονται σε ακροατήριο «λιγοστών» απαιτήσεων.

Είναι βέβαια λίγο οξύμωρο να μιλά κανείς για μάσκες σε μια κοινωνία που καθημερινά συνυπάρχεις με μασκαράδες. Ανθρώπους που φορούν τη μάσκα τους σε κάθε κοινωνική τους συναναστροφή μόνο και μόνο για να συλλέξουν μερικά παραπάνω ψηφαλάκια. Ανθρώπους που έχουν κάνει τέχνη την υποκρισία, που «υιοθετούν» ρόλους.

Αγαπάμε το θέατρο σαν κοινωνία. Ίσως είναι ο μοναδικός λόγος που καθόμαστε να δούμε το ίδιο έργο πολλές φορές. Ξανά και ξανά έστω και με άλλους πρωταγωνιστές. 

Και πόσο διαρκεί μια «παράσταση»; Μια ώρα; Ένα μήνα; Ένα χρόνο; H στιγμή του χειροκροτήματος δεν αργεί. Η στιγμή που οι μάσκες πέφτουν. Και ζούμε όλοι για αυτή τη στιγμή. Ακόμη και αν το τέλος το υποψιαζόμαστε, το έχουμε δει και ξαναδεί.

Γιατί μαζί με τις μάσκες που πέφτουν, όλων αυτών των «πολύχρωμων» πολιτικών, των γυρολόγων της πόλης μας, των πρώην και διατελεσάντων, όλων αυτών που έχουν μάθει να χειρίζονται κακόγουστα μια «δήθεν» προοδευτική γλώσσα, που συγκαλύπτει συντηρητισμό, σκοπιμότητες, επιχειρηματικές φιλοδοξίες, φαζίσουσες πρακτικές βγαλμένες από τα χρονοντούλαπα της ιστορίας αυτού του τόπου, θα συμπαρασυρθεί κάθε προσπάθεια παραχάραξης της αλήθειας, από όποιους φανερούς ή μη συστρατευόμενους επίδοξους καιροσκόπους σωτήρες της πόλης μας.

Γιατί στο τέλος και το χειροκρότημα και οι αποδοκιμασίες, όλα σοφά και αυθόρμητα έρχονται.

Συνεχίζεται….

Άτταλος ο Ανάδελφος

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

4 Σχόλια

  1. Η ώρα έφτασε και τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Στις εκλογές αυτές πάμε με κρυφές συμφωνίες και συμπράξεις εξ αιτίας της απλής αναλογικής που πρωτοεφαρμόζεται. Κανένας Δήμαρχος δε θα είναι ισχυρός γιατί θα έχει λίγους Συμβούλους. Αυτός που θα ελέγχει το Δημοτικό Συμβούλιο θα είναι ισχυρός.
    Είναι φανερό ότι κάποιοι υποψήφιοι κατεβαίνουν όχι για να γίνουν Δήμαρχοι αλλά για να παίξουν ρόλο. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που δεν κατεβαίνουν για να αβαντάρουν τις συμπράξεις. Τα συμφέροντα είναι μεγάλα και μεγάλες και οι απολαβές.
    Οι προοδευτικές δυνάμεις θα πιαστούν στον ύπνο γιατί δεν έχουν εντοπίσει τον ταξικό εχθρό και τις κρυφές συμμαχίες και μεθοδεύσεις των συμφερόντων.

  2. Σε λίγες ημέρες, πίσω από το παραβάν, την ώρα που θα κρατάμε τα ψηφοδέλτια, ένα και μόνο θα είναι το δίλημμα…

    Θέλουμε διοίκηση με (έστω και στοιχειώδες) κοινωνικό πρόσημο για τους πολλούς ;

    Ή θέλουμε διοίκηση κερκόπορτα για μετατροπή της πόλης σε περιβάλλοντα χώρο του… «project», με ό,τι αυτό σημαίνει ;

  3. …μπράβο στον φίλο αρθρογράφο… με βιτριολικό και αριστοφανικό τρόπο λέει μεγάλες αλήθειες… έλεος με τους άρτι αφιχθέντες σωτήρες… πήξαμε με τις υπόγειες και ισόγειες σχέσεις, εξαρτήσεις, υποχρεώσεις και σοβαροφάνειες του κώλου…!!!, ο κόσμος θέλει αλήθεια, αμεσότητα, πρακτικότητα… η συνέχεια απ ότι φαίνεται γίνεται όλο και ποιο ενδιαφέρουσα…

  4. Δυστυχώς για κάποιους γραφικούς «σωτήρες» της πόλης μας, οι μάσκες έπεσαν νωρίς… καμιά ελπίδα για χειροκρότημα τώρα πια…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *