Ποιος κλείνει τα εργοστάσια; Από την Ελληνική Χαλυβουργία στην Χαλυβουργική

Το υπέρογκο χρέος της «Χαλυβουργικής» στη ΔΕΗ (κάπου 35 εκατ. ευρώ) οδήγησε σε διακοπή ρεύματος και σε αναγκαστικό σταμάτημα της παραγωγής. Περίπου 170 εργαζόμενοι, οι οποίοι εδώ και πολύ καιρό εργάζονται σε ιδιαίτερα επισφαλείς συνθήκες, έχοντας δεχτεί απολύσεις, διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία, μειώσεις μισθών κ.ά. βρίσκονται μετέωροι, μπροστά στην δικαστική ενδοοικογενειακή διαμάχη της οικογένειας Αγγελόπουλου για το ποιος θα ελέγχει το μάνατζμεντ της εταιρείας.

«Χαλυβουργική» - Τελικά ποιος κλείνει τα εργοστάσια;
Από τον 9μηνο ηρωϊκό αγώνα των Χαλυβουργών κόντρα σε θεούς και δαίμονες

Πριν έξι χρόνια σε μια άλλη χαλυβουργία που βρίσκεται λίγα μέτρα μακρύτερα, στην «Ελληνική Χαλυβουργία», μια 9μηνη απεργία εξελισσόταν ενάντια στα μέτρα συρρίκνωσης του εργατικού κόστους που ήθελε να εφαρμόσει η εργοδοσία της. Οι εργαζόμενοι που έδιναν έναν ηρωικό αγώνα δέχονταν τότε μια βρώμικη επίθεση από την εργοδοσία, τους λιγοστούς απεργοσπάστες, την κυβέρνηση και την συνδικαλιστική πλειοψηφία, με ένα κοινό σύνθημα: «Οι αγώνες κλείνουν τα εργοστάσια».

Οργίαζε η προπαγάνδα που έδειχνε τους απεργούς εργάτες ως υπεύθυνους στο διαφαινόμενο κλείσιμο του εργοστασίου, επειδή δεν έβαζαν πλάτη να σωθεί η επιχείρηση. Αντίστοιχη ήταν η στάση και της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας, που στο κάλεσμα των απεργών για αλληλεγγύη, απαντούσαν «Εμείς δεν θα καταντήσουμε «Χαλυβουργία», αντίθετα θα βάλουμε πλάτη για να μείνουν ανοιχτά τα εργοστάσια…». Δυστυχώς αυτή τη στάση κρατούσε η κλαδική Ομοσπονδία Μετάλλου, αλλά και η τότε πλειοψηφία του σωματείου εργαζομένων της «Χαλυβουργικής».

Σήμερα, παρότι στο εργοστάσιο της «Χαλυβουργικής» εφαρμόστηκαν σχεδόν ανεμπόδιστα όλες οι αξιώσεις της εργοδοσίας, βρίσκονται κι εκεί οι εργαζόμενοι αντιμέτωποι με ένα πιθανό λουκέτο. Αποδεικνύοντας ότι δεν είναι η αδιαλλαξία των εργαζομένων που κλείνει τα εργοστάσια, ούτε ο «κακός συνδικαλισμός», αλλά διάφορα άλλα αίτια, όπως η μείωση της κερδοφορίας, ο διεθνής ανταγωνισμός, η μετατόπιση του επενδυτικού ενδιαφέροντος σε άλλες πιο αποδοτικές δραστηριότητες, αλλά ακόμα και οι… ενδοοικογενειακές προστριβές.

Η «Χαλυβουργική» δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα.

Παρόμοιες είναι κι άλλες περιπτώσεις εργοστασίων, τις οποίες όσοι έχουν …αλλεργία στους εργατικούς αγώνες τολμούν να παρουσιάζουν ως «θύματα των αγώνων». Ποιος δεν έχει ακούσει τα στερεότυπα:

  • Για την «Pirelli», που δήθεν έκλεισε λόγω των «παράλογων απαιτήσεων» των συνδικαλιστών;
  • Ή για τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη που «μαράζωσε», επειδή τάχα γίνονταν πολλές απεργίες και τα μεροκάματα ήταν ψηλά;

Το παράδειγμα της «Χαλυβουργικής» προστίθεται στην «Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία», που έκλεισε, παρόλο που οι εργάτες αποδέχτηκαν τις εκατοντάδες απολύσεις, με τον ιδιοκτήτη της τελικά να μεταφέρει τον κύριο όγκο της παραγωγής του στα Βαλκάνια, πριν σβήσει κάθε δραστηριότητα στον κλάδο.

Η «Ζήμενς Ελλάς», που παρήγαγε τηλεπικοινωνιακό υλικό, έβαλε λουκέτο το 2008 στη Θεσσαλονίκη, γιατί οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να αποσυρθούν από τον κλάδο.

Η «ΜΙSKO» έκλεισε το 1999 στην Πάτρα, όταν εξαγοράστηκε από την «Barilla» και οι νέοι ιδιοκτήτες αποφάσισαν ότι τους συνέφερε να μεταφέρουν αλλού την παραγωγική δραστηριότητα.

Το καπιταλιστικό κέρδος είναι επομένως το αποκλειστικό κριτήριο με το οποίο ανοίγει ή κλείνει μια επιχείρηση. Αντίθετα η αποδοχή των απαιτήσεων της εργοδοσίας, η έλλειψη συνδικαλιστικής οργάνωσης, η ανυπαρξία αλληλεγγύης είναι τα στοιχεία που αξιοποιούν όσοι εργοδότες επιλέγουν να αποσυρθούν από μια παραγωγική δραστηριότητα.

To κείμενο βασίστηκε σε στοιχεία από άρθρο του Ριζοσπάστη

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *