Ο «ρεαλισμός του αίματος» και η «συνήθεια της φρίκης»! – Του Δημήτρη Αργυράκη

«Ήταν μόλις τεσσάρων χρονών… Χτυπήθηκε από θραύσματα. Από τα δολοφονικά πυρά Ισραηλινών στρατιωτών, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης κοντά στο φράχτη στη Λωρίδα της Γάζας την περασμένη εβδομάδα.
Ήταν στη διαδήλωση μαζί με τον πατέρα του… Όπως εκατοντάδες αλλά μικρά αγόρια και κορίτσια. O μικρός Παλαιστίνιος άφησε τα παιχνίδια του και πήγε στη διαδήλωση… Τα παιδιά αυτού του λαού δεν ζουν μια «κανονική» ζωή. Όμως ονειρεύονται όπως όλα τα παιδιά… Το δικό τους όνειρο είναι να δουν ελεύθερη την πατρίδα τους. Με αυτό το όνειρο μεγαλώνουν…
Αυτός ο λαός την Τετάρτη το πρωί αποχαιρέτησε το μικρό «μάρτυρά» του. Το αγοράκι, τυλιγμένο σε μια παλαιστινιακή σημαία, κηδεύτηκε στο Χαν Γιουνές, στα νότια της Γάζας. Οι εκατοντάδες Παλαιστίνιοι που βρέθηκαν στην κηδεία ορκίστηκαν να συνεχίσουν τον αγώνα, να παλέψουν για να γίνει πραγματικότητα το όνειρο…
Το κράτος του Ισραήλ και ο στρατός του, αυτό το δικαίωμα, αυτό το «όνειρο» συνεχίζουν να δολοφονούν. Σκοτώνουν έναν λαό που παλεύει για λευτεριά… Παιδιά, γυναίκες, μωρά, γέροντες αμάχους. Πυροβολούν αδιάκριτα. Σκοτώνουν συνειδητά. Ενεργοί συμμέτοχοι στο ιμπεριαλιστικό έγκλημα των κυβερνήσεών τους.
Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Γάζας, περισσότεροι από 200 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από τον Μάρτιο, όταν ξεκίνησαν οι εβδομαδιαίες κινητοποιήσεις με βασικό αίτημα τον τερματισμό του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας από το Ισραήλ».

(Απόσπασμα από δημοσίευμα του «Ημεροδρόμου» στις 12 Δεκέμβρη 2018)

Εικόνες σαν κι αυτή, αμέτρητες… Αποθηκεύονται στο υποσυνείδητό μας και τσουβαλιάζονται πλέον με τόση ευκολία, που κοντεύουν να γίνουν μια ρουτίνα, μια ακόμη «συνήθεια» στην καθημερινότητά μας. Καταχωρούνται ως «προσλαμβάνουσες παραστάσεις» οδυνηρές, αλλά ταυτόχρονα και αναπόφευκτες. Στεκόμαστε για λίγο, τις κοιτάμε, ερεθίζουμε αυτοστιγμεί τα νεύρα του θυμού μας και προσπερνάμε… Παραδινόμαστε στη δίνη ενός παρανοϊκού «ρεαλισμού», παραχωρώντας τα εγκεφαλικά μας κύτταρα στην υπηρεσία μιας απίστευτα κυνικής θεώρησης για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Βιώνουμε βασανιστικά μια ποδηγετούμενη πορεία συνειδησιακής καθίζησης, καθώς οι πολεμικές συρράξεις και οι τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν γίνει το τηλεοπτικό μας «φετίχ». Το χρώμα του αίματος απλώνεται ολοένα και συχνότερα στις οθόνες μας και εμείς αρνούμαστε να υποψιαστούμε ότι ίσως κάποια στιγμή αναβλύσει μέσα από το κορμί μας, βάφοντας κόκκινη και τη δική μας ζωή. Εξ άλλου, πριν ακόμη στεγνώσουν οι κηλίδες, το βαθύ κόκκινο αρχίζει να ξεθωριάζει, είτε από τις ανούσιες έως υποκριτικές «σπαραξικάρδιες» ανακοινώσεις καταδίκης της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται», είτε από την εκκωφαντική σιωπή μας. Σε κάθε περίπτωση, αναμετριόμαστε καθημερινά με μια πλάνη, προσδοκώντας να φυτρώσει ο σπόρος της εξιλέωσής μας σε μια χέρσα γη.
Αυτή η ιδεολογικά αποστειρωμένη σφαίρα της κατευθυνόμενης κοινωνικοπολιτικής και ηθικής «αχρωματοψίας», έλκει στον πυρήνα της και «αφοπλίζει» ολοένα και περισσότερες φωνές, που επιχειρούν κατά καιρούς να αντιδράσουν σ’ αυτή την ισοπεδωτική λογική, αρθρώνοντας ένα διαφορετικό λόγο για την αυτοδιάθεση των λαών, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανάπτυξη των κοινωνικών σχέσεων. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, αυτός ο «αφοπλισμός» συντελείται με απρόσμενη ευκολία και παράδοση άνευ όρων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αφορά, δυστυχώς, τα «του οίκου» μας. Περί τα μέσα του περασμένου Μάη, συντελέστηκε ένα από τα πιο πολύνεκρα φονικά, ένα αληθινό μακελειό, στα πλαίσια των μαζικών διαδηλώσεων των Παλαιστινίων κατά μήκος του φράχτη στη Λωρίδα της Γάζας. Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, με αφορμή το συγκεκριμένο τραγικό συμβάν, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
«Καταγράφουμε με αποτροπιασμό και ιδιαίτερη ανησυχία την τραγική απώλεια δεκάδων ανθρωπίνων ζωών, παιδιών συμπεριλαμβανομένων, καθώς και τον τραυματισμό εκατοντάδων διαδηλωτών από ισραηλινά πυρά στη Λωρίδα της Γάζας… Οι περιστάσεις επιβάλλουν την επίδειξη αυτοσυγκράτησης, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω κλιμάκωση και να μην υπάρξουν νέα θύματα. Το Ισραήλ οφείλει να σεβαστεί το δικαίωμα ειρηνικής διαμαρτυρίας και να αποφεύγει τη χρήση δυσανάλογης βίας. Από πλευράς τους, η Χαμάς και όσοι οργανώνουν τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στη Λωρίδα της Γάζας, οφείλουν να διασφαλίζουν τον ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων αυτών».
Μια ανακοίνωση που εκθεμελιώνει τη διαχρονικά παραδοσιακή θέση (έστω φραστικά) της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για το Παλαιστινιακό ζήτημα και διαβαίνει το κατώφλι της τήρησης «ίσων αποστάσεων», αναφορικά με την επίρριψη ευθυνών στην ισραηλινή και την παλαιστινιακή πλευρά.
Μια ανακοίνωση που διαπνέεται, δυστυχώς, από το νοσηρό πνεύμα του «ρεαλισμού του αίματος» και μάς οδηγεί υπόρρητα στον κόσμο της «συνήθειας της φρίκης».
Μια ανακοίνωση που συνιστά μια αμετροέπεια άνευ προηγουμένου, μια Ύβρη προς την ανθρώπινη υπόσταση.
Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί η έκφραση «καταγράφουμε» ένα αποτρόπαιο γεγονός, αναλαμβάνοντας το ρόλο του δήθεν «αντικειμενικού» δημοσιογράφου, αντί να «καταγγείλουμε» την εν ψυχρώ δολοφονία άοπλων διαδηλωτών; Αποφασίσαμε να «διαβούμε τον Ρουβίκωνα» και από την όχθη της υπεράσπισης του δικαιώματος του Παλαιστινιακού λαού να ζήσει σε μια ελεύθερη πατρίδα, να οδηγηθούμε στην αντίπερα όχθη της μοιραίας αποδοχής των «παράπλευρων απωλειών», προκειμένου να μη στενοχωρηθεί ο νεότευκτος σύμμαχός μας, το Ισραήλ;
Προκαλούμε την κοινή λογική αλλά και την ιστορική μνήμη, συνιστώντας «επίδειξη αυτοσυγκράτησης» προς αμφότερες τις πλευρές, εξισώνοντας προκλητικά τον θύτη (τον Ισραηλινό στρατό κατοχής) με το θύμα (τους Παλαιστίνιους διαδηλωτές).
Αλήθεια, τι σημαίνει το βαρύγδουπο «το Ισραήλ οφείλει να αποφεύγει τη δυσανάλογη βία»; Πόσοι νεκροί Παλαιστίνιοι δεν είναι «δυσανάλογη βία»; Στα πόσα (νεκρά) κεφάλια μετράμε την «αναλογία» και τη «δυσαναλογία» και πόσα χρειαζόμαστε για να ξεπεράσουμε το «ζύγι» και να «καταγράψουμε» έγκλημα ή μακελειό του κράτους του Ισραήλ;

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *