Παιδιά ενός κατώτερου ή …του μοναδικού θεού; – Του Δημήτρη Αργυράκη

«Αν σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως εθνότητας, θρησκείας κλπ., αρέσει η ζωή, αυτό οφείλεται στην ποικιλία της. Μια ποικιλία χρωμάτων, έμβιων όντων, άβιων όντων. Από αυτήν την άποψη, το να βρίσκονται τα παιδιά μας μέσα σε μια ποικιλία ανθρώπων, για μάς είναι υγεία. Το καθήκον ενός εκπαιδευτικού δεν είναι να χωρίζει, είναι να ενώνει. Από αυτήν την άποψη, όταν ο εκπαιδευτικός λέει, αυτά είναι τα παιδιά μου, δεν τα διαχωρίζει σε άσπρα, μαύρα, κίτρινα, τα χαρακτηρίζει παιδιά του και οφείλει να τα διδάξει. Για μάς, είτε διδάσκουμε ελληνόπουλα, είτε προσφυγόπουλα ή οτιδήποτε άλλο, δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Είναι παιδιά, αν μιλήσουμε με θρησκευτικούς όρους, του μοναδικού θεού, αν μιλήσουμε με υλιστικούς όρους, είναι παιδιά της ίδιας ζωής και ανθρωπιάς…»

Τα λόγια αυτά ανήκουν σ’ έναν εκπαιδευτικό, το Μάρκο Σκούφαλο, πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ Χίου και διευθυντή του 11ου δημοτικού σχολείου Χίου. Αφορμή γι’ αυτή του την αναφορά, αποτέλεσε το εξώδικο που κατέθεσε, πριν λίγο καιρό, η «Παγχιακή Επιτροπή Αγώνα» στους διευθυντές πέντε σχολείων της Χίου, ζητώντας η εκπαίδευση των προσφυγόπουλων να προσφέρεται εντός των κέντρων κράτησης, αντί για τα σχολεία του νησιού. Στο πολυσέλιδο εξώδικό της, η Επιτροπή, αφού αναγνώρισε υποκριτικά ότι «…το δικαίωμα στην εκπαίδευση των παιδιών των μεταναστευτικών πληθυσμών είναι σεβαστό…», υποστήριξε πως η φοίτηση των παιδιών των προσφύγων στα σχολεία θα επιβαρύνει τους άλλους μαθητές και θα αποτελέσει τροχοπέδη στην εκπαίδευσή τους, καθώς «δεν γνωρίζουν ελληνικά και είναι πολυεθνικής προέλευσης…».

Λόγια ενός εκπαιδευτικού που πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα, που θάφτηκαν κάτω από το ‘‘χαλί’’ της «πιασάρικης» ενημέρωσης, η οποία επενδύει στον κραυγαλέο εντυπωσιασμό, αναγορεύοντας ανούσια γεγονότα σε μείζονος σημασίας, υποβαθμίζοντας, παράλληλα, εκείνα που αποτυπώνουν την πραγματική εικόνα του σημερινού κόσμου. Ενός κόσμου, κάθε άλλο παρά «όμορφου, ηθικού, αγγελικά πλασμένου», ενός κόσμου που αργοσβήνει εκ των έσω.

Λόγια που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, μα, δυστυχώς, ηχούν παράταιρα, ως ονειρώξεις κάποιων ελάχιστων γραφικών, που πετούν στα σύννεφα μιας «αλτρουιστικής ουτοπίας», αποκομμένοι από το «ρεαλισμό» της γήινης πραγματικότητας.

Λόγια που θα έπρεπε να διδάσκονται σε όλα τα παιδιά του κόσμου, στα πλαίσια μιας οικουμενικής προσπάθειας αποδόμησης φασιστικών και ρατσιστικών λογικών και πρακτικών περί «ανωτερότητας» φυλών, εθνών και τάξεων, οι οποίες, ενώ οδήγησαν πολλές φορές στο παρελθόν στην καταγραφή μελανών σελίδων στο βιβλίο της ανθρώπινης ιστορίας, επανακάμπτουν στις μέρες μας με μπόλικα «φτιασιδώματα» για να κρύψουν την αποπνικτική «ιδεολογική οσμή» τους, προαλείφοντας, κατά τα φαινόμενα, ένα νέο «πεδίον δόξης λαμπρόν» για την παραπέρα συρρίκνωση του ανθρώπινου πολιτισμού και την ολοσχερή απαξίωση του ανθρώπινου είδους.

Λόγια που, αν καταφέρουν κάποτε να μπολιάσουν τον τρόπο σκέψης και τη συνείδηση της νέας γενιάς σε κάθε γωνιά της γης και να αποβάλουν το δηλητήριο της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας, τότε, ίσως δεν σβήσει οριστικά η φλόγα της ελπίδας ότι ο κόσμος των ανθρώπων είναι σε θέση να επαναδιεκδικήσει με αξιώσεις το χαρακτηρισμό της ανώτερης κοινωνίας έμβιων όντων, κάτι που έχει προ πολλού απολέσει με την καταστροφική συμπεριφορά του απέναντι στο νόημα της ίδιας του της ύπαρξης.

«Ωστόσο – ποιος ξέρει – ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου…»
Γιάννης Ρίτσος

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *