Και αλήτες και ρουφιάνοι – Στη μνήμη του Βασίλη Μουλόπουλου

Πέθανε χθες ο δημοσιογράφος Βασίλης Μουλόπουλος, ένας από αυτούς που τίμησε το επάγγελμα, όπως δείχνει και το άρθρο που αναδημοσιεύουμε, το οποίο έγραψε στο Βήμα το 2003. Για χρόνια διευθυντικό στέλεχος στο Βήμα, τελευταία στην Αυγή, χρημάτισε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (ΠΟΕΣΥ) και βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ:

Και αλήτες και ρουφιάνοι

* Το «σκάνδαλο των εκβιασμών» δεν προσέθεσε κάτι καινούργιο, κάτι που δεν γνωρίζαμε

Ενοχή, ντροπή, αηδία, τάση για εμετό. Αηδία για το επάγγελμα που κάνω. Ντροπή για μένα που δέχομαι να ονομάζομαι δημοσιογράφος. Πιάσαμε πάτο. Επιβεβαιώσαμε το σύνθημα: Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι. Ο βόθρος ξεχείλισε, τα σκατά μάς έφραξαν τη μύτη, αλλά εμείς καμωνόμαστε ότι δεν τρέχει τίποτε. Πεθαίνουμε πνιγμένοι στα λύματα αλλά δεν το καταλαβαίνουμε, δηλητηριαζόμαστε από τις αναθυμιάσεις αλλά δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Λίγο λίγο εθιστήκαμε στη βρώμα και δεν μας ενοχλεί η οσμή του πτώματος (του δικού μας πτώματος) σε αποσύνθεση.

Ηταν μοιραίο να συμβεί. Οταν αφήνεις τις χωματερές να ανθούν, θα πεθάνεις από τα δηλητήρια που παράγονται από τη σήψη των σκουπιδιών.

Ο Μάκης, ο Τάκης, ο Λάκης, ο Νίκος, ο Σπύρος… όλα τα μπουμπούκια της δημοσιογραφίας, έντυπης και ηλεκτρονικής, βγήκαν στο μεγάλο τσίρκο και καταγγέλλουν ο ένας τις μπίζνες του άλλου: εκβιασμοί, δωράκια, φακελάκια, χρηματισμοί, στημένα ρεπορτάζ και συνεντεύξεις…

Τα τσακάλια της πληροφόρησης, τρελαμένα από τη μυρουδιά του χρήματος, αλληλοσπαράσσονται σε ένα reality show που ούτε και η πλέον διεστραμμένη τηλεοπτική φαντασία θα μπορούσε να συλλάβει.

Δώδεκα χρόνια μετά το «τέλος της ιστορίας», που ευαγγελίστηκε (και διαψεύστηκε) ο Francis Fukuyama, παρακολουθούμε σε απευθείας μετάδοση το τέλος της δημοσιογραφίας.

Ηταν αναπόφευκτο και είμαστε υπεύθυνοι όλοι γι’ αυτό: και αυτοί που τα πιάνουν και αυτοί που δεν τα πιάνουν. Και τα λαμόγια και οι πούροι. Εδώ και χρόνια παρακολουθούμε αδιάφοροι ή συνένοχοι τη μετάλλαξη του Τύπου, τον εκφυλισμό του δημοσιογράφου. Εδώ και χρόνια πάψαμε να είμαστε η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή στο παιχνίδι της εξουσίας. Σταματήσαμε να υπερασπιζόμαστε τους αδύνατους και να χτυπάμε τους ισχυρούς. Περάσαμε στην απέναντι όχθη, τεθήκαμε στην υπηρεσία αυτών που θα έπρεπε να ελέγχουμε.

Και δεν πείθουν οι κραυγές αποτροπιασμού τώρα που βγήκαν τα άπλυτα της κάστας μας στη φόρα. Είναι πέρα για πέρα υποκριτική η έκπληξη που εκφράζουμε. Το «σκάνδαλο των εκβιασμών» δεν προσέθεσε κάτι καινούργιο, κάτι που δεν γνωρίζαμε. Τις νόμιμες και παράνομες διαπλοκές τις συζητάμε χασκογελώντας σχεδόν καθημερινά στα γραφεία αναφέροντας πρόσωπα και πράγματα.

Και είμαι βέβαιος ότι ούτε η κοινή γνώμη έπεσε από τα σύννεφα. Εδώ και χρόνια οι καταναλωτές της πληροφόρησης έχουν πάρει χαμπάρι και τη χαμηλή ποιότητα του εμπορεύματος που τους πλασάρουμε και το χαμηλό ποιόν των παραγωγών του. Αρκεί κάποιος να παρακολουθεί τις κοσμικές στήλες των media για να πληροφορηθεί τις πολιτικοοικονομικές παρτούζες των «διαπλεκομένων». Αρκεί να ρίξει μια ματιά στις φωτογραφίες που τις διακοσμούν για να δει τη χαρούμενη παρέα επιχειρηματιών, πολιτικών και δημοσιογράφων να γευματίζει, να διασκεδάζει και να «μοιράζεται» τις δουλειές και την εξουσία της Ελλάδας του 21ου αιώνα. Μια «παρέα» της οποίας τα μέλη, πέρα από τους συγκυριακούς καβγάδες για τη «μοιρασιά», συγκλίνουν αντικειμενικά σε έναν κοινό στόχο, δουλεύουν για έναν κοινό σκοπό: να αρθούν πάνω από τους νόμους της πολιτείας και της κοινωνίας και να τις ηγεμονεύσουν. Με το αζημίωτο βέβαια.

Αυτή δυστυχώς είναι η αλήθεια για το περίφημο λειτούργημά μας. Αυτό είμαστε: υπηρέτες, συνέταιροι, εκβιαστές τής εκάστοτε εξουσίας: οικονομικής και πολιτικής.

Και υποψιάζομαι ότι ζητάμε τώρα παραδειγματικά μέτρα και τιμωρίες για τους «κακούς δημοσιογράφους» (που όλοι γνωρίζαμε) μόνο και μόνο γιατί κάνουν κακό στις «δουλειές» μας. Υποψιάζομαι ότι αυτό που μας ανησυχεί είναι ότι το σύστημα τρελάθηκε και τρώει τα παιδιά του. Υποψιάζομαι ότι οι ψυχραιμότεροι της «παρέας» θα προσπαθήσουν – και θα καταφέρουν – να σκεπάσουν τον βόθρο και να σταματήσουν τη ροή των λυμάτων για να μην πνιγούν όλοι. Υποψιάζομαι ότι αυτό που η κάστα μας θέλει δεν είναι η κάθαρση αλλά μόνο το ξέπλυμα της χαμένης μας αξιοπιστίας. Γιατί γνωρίζουμε ότι η χαμένη τιμή μας έχει χαθεί για πάντα.

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *