To (α)δύνατο στο πολιτικό – Της Χρυσάνθης Κεχρολόγου

Άρθρο της Χρυσάνθης Κεχρολόγου. Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Ερευνήτρια, στο εργαστήριο «Φιλοσοφικής Έρευνας πάνω στο Φαντασιακό», Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Στις μέρες μας η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού έχει μετατραπεί σε τυραννία, με αποτέλεσμα να πάσχει το παρόν. Η άσκηση της πολιτικής στις μέρες μας είναι ασύμμετρη, ασύνορη, από-ιδεολογικοποιημένη, γεννημένη από τις αμετροέπειες της εξουσίας. Ο Νίτσε καταγράφει για τον ευρωπαϊκό μηδενισμό: «αυτό που σας αφηγούμαι, είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω αυτό που έρχεται». Απίστευτα ευθύβολη πρόβλεψη;

Η κοινωνική διολίσθηση βρίσκεται στην παρουσία ενός άσκεπτα πολιτικού λόγου που αποπειράται να κατασκευάζει ανεύθυνες για την τύχη των χωρών και των ανθρώπων τους, παθητικές μάζες. Η προκαθορισμένη από προηγούμενα συστήματα και κοσμοαντιλήψεις ομοιότροπη ανοχή, δημιούργησε μια αριστερά συμπλήρωμα της συντήρησης πίσω από μια επαναστατικότητα μονάχα λεκτική. «Τον μαρασμό του μαζικού κινήματος τον επιβεβαιώνει η επίσημη αισιοδοξία των οπαδών του που φαίνεται να μεγαλώνει παράλληλα με την ακλόνητη σταθεροποίηση του καπιταλιστικού κόσμου», επισημαίνει ο Αντόρνο. O δε Μπαντιού αναφέρει πως «ουσιαστικά σήμερα η ηθική της αποφυγής του κακού προτείνεται ως θεμέλιο της πολιτικής δράσης. Απουσιάζει, δηλαδή, η αναφορά στο πώς μπορεί να είναι ένας καλύτερος κόσμος και το μόνο που μένει είναι η παράθεση των κινδύνων, των απειλών, των κακών που πρέπει να αποφύγουμε».

Έχουμε να κάνουμε, συνεπώς, με μια αποδόμηση του πολιτικού status– μη-ταυτότητα της κοινωνίας με τον εαυτό της, η οποία, διασχίζεται από εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Ο καπιταλισμός, ως μια καθαρά εντροπική κατάσταση, οδηγεί στην οικονομική κατάρρευση των κρατών λόγω της ανάπτυξης της στυγνής νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Η Ελλάδα ωστόσο είναι μια χώρα, η αντίσταση της οποίας σε διαδοχικά καταπιεστικά καθεστώτα έχει μια ιδιαίτερη ιστορική πυκνότητα. Είναι μια χώρα όπου οι αντιδραστικές και φασιστικές δυνάμεις είναι καλά οργανωμένες και όπου μπορούν ωστόσο να αναπτυχθούν εκ νέου θαρραλέα λαϊκά κινήματα. Κι όμως, ό,τι συμβαίνει σήμερα σ’ αυτή τη χώρα μοιάζει σαν να μην μπορεί να σταματήσει την ακραία κυριαρχία του αχαλίνωτου καπιταλισμού. Μοιάζει σαν να μην έχει η χώρα, καμιά άλλη εναλλακτική λύση εκτός από το να ακολουθεί τα βάρβαρα αντιλαϊκά διατάγματα της ευρωπαϊκής λιτότητας.

Στην Ελλάδα υπάρχει μια έκδηλη αδυναμία των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων να εναντιωθούν προς αυτούς που επιδιώκουν να οδηγήσουν το λαό ανεπιφύλακτα σε ένα καθεστώς ερημοποίησης. Η βαθύτερη αιτία αυτής της αδυναμίας είναι η έλλειψη μιας μαζικής λαϊκής αντίστασης. Κι αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι ότι οι περισσότερες αριστερές πολιτικές δυνάμεις στέκονται σε μεγάλο βαθμό αμήχανες αντί να προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν τη σκέψη και την πάλη τους για μια πολιτική αλήθειας, με σκοπό να ανατρέψουν την πολιτική της συντήρησης, που απονεκρώνει πολιτικά και οδηγεί σε ολοσχερή ήττα την Ελλάδα.

Συναφώς, απαιτείται ένα πρόταγμα πολιτικής δράσης. Μέσα σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τα σπαρακτικά διλλήματα της μνημονιακής εποχής, απαιτείται η δημιουργία μετώπων -χωρίς αυτό να αποτελεί ουτοπία- ενάντια στη λιτότητα, την ανεργία, τον φασισμό. Για να θυμηθούμε τα 100 χρόνια της οκτωβριανής επανάστασης, εμπλουτίζοντας ο Β. Ι. Λένιν τις θεμελιακές ιδέες του Κ. Μαρξ και του Φ. Ενγκελς, απέδειξε ότι το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός δεν προήλθε θεόθεν αποτέλεσμα μιας στιγμής,  αλλά ήταν έργο πολλών διαδοχικών πολιτικών πράξεων που μπόρεσε να συνενώσει την επαναστατική κοσμοθεωρία με το εργατικό κίνημα, έτσι που να αφυπνίζει συνειδήσεις, να σπρώχνει την καθημερινή ταξική πάλη στην ανώτερη μορφή της.

Τέλος, απαιτείται μέσα από ένα ενωτικό, μαζικό αγώνα μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στον καπιταλισμό. Γι’ αυτό η επαναδιαπραγμάτευση του πολιτικού πρέπει να νοείται ως sine gua non συνθήκη. Η φιλοσοφία πρέπει να αποτελέσει τον άρτο του πολιτικού γίγνεσθαι, να εκβάλει στην πολιτική ως μία κατ αρχήν οντολογική «στροφή» της σκέψης, που οδηγεί στην αποπομπή του σκότους, στην υπέρβαση του περιορισμού του ορίζοντος, που μπορεί να συμβάλει με τη σειρά της στην υπέρβαση του σημερινού αδιεξόδου του πολιτικού συστήματος.

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *