«Η λήθη που θα γίνουμε» – Juanita La Quejica

Γράφει η Juanita La Quejica (Ι. N. Τζαβάρα)

[…] «Μία ανθρώπινη κοινωνία που φιλοδοξεί να είναι δίκαιη πρέπει να παρέχει τις ίδιες ευκαιρίες φυσικού, πολιτιστικού και κοινωνικού περιβάλλοντος σε όλες τις συνιστώσες της. Αν δεν το κάνει, θα δημιουργήσει τεχνητές ανισότητες. […] Πρόκειται για αδιαμφισβήτητες και προφανείς αλήθειες που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί. Γιατί επιμένουμε επομένως –αρνούμενοι ετούτη την πραγματικότητα- να συζητούμε γι αυτή την κατάσταση; Επειδή ο εγωισμός και η αδιαφορία είναι χαρακτηριστικά των τυφλών ενώπιον του προφανούς και των ικανοποιημένων από τις καλές τους συνθήκες που αρνούνται τις κακές συνθήκες των υπολοίπων. […] Ποιοι είναι εκείνοι που πρέπει να αναλάβουν δράση; Είναι σαφές ότι εκείνοι που θα έπρεπε να αναλάβουν δράση είναι όσοι βλάπτονται. Σχεδόν πάντα όμως αυτοί, μέσα στις ανάγκες, στις αγωνίες και στις τραγωδίες τους, δεν έχουν συνείδηση της αντικειμενικής κατάστασης, δεν την εσωτερικοποιούν, δεν την υποκειμενοποιούν. […] Υπάρχει όμως μια εσωτερική δύναμη που μας ωθεί να εργαζόμαστε υπέρ εκείνων που χρειάζονται βοήθεια. […] Έχουμε λόγο να ζούμε αν, όταν  πεθαίνουμε, ο κόσμος είναι λίγο καλύτερος χάρη στη δουλειά και στις προσπάθειές μας. Το να ζούμε απλώς και μόνο για ν’ απολαμβάνουμε είναι μια θεμιτή ζωώδης βλέψη. Για το ανθρώπινο ον όμως, για τον Homo Sapiens, αυτό σημαίνει να αρκείται σε πολύ λίγα. […] Πρέπει να εργαστούμε για το παρόν και για το μέλλον, κι αυτό θα μας προσφέρει μεγαλύτερη χαρά από την απλή απόλαυση των υλικών αγαθών. Η γνώση ότι συμβάλλουμε στο να γίνει ο κόσμος καλύτερος πρέπει να είναι η μέγιστη ανθρώπινη φιλοδοξία». […]

Αυτά πρεσβεύει ο Έκτορ Αμπάδ Γκόμες, γιατρός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μεντεγίν της Κολομβίας, κοινωνικός ακτιβιστής και αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, λίγο πριν δολοφονηθεί, στα 65 του χρόνια, από ομάδες παραστρατιωτικών. Η δολοφονία γίνεται σε μια εποχή που η Κολομβία πλήττεται από την λοιμώδη νόσο της βίας, η οποία στα μέσα της δεκαετίας του 80 παίρνει τη χαρακτηριστική όψη της πολιτικής βίας, όπως σημειώνει ο συγγραφέας γιος του, Έκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε, στο βιβλίο «Η λήθη που θα γίνουμε» (Εκδόσεις Πατάκη).

Καλεσμένος του Ελληνο-Ιβηροαμερικανικού Φεστιβάλ ΛΕΑ, Λογοτεχνία Εν Αθήναις, ο 58άρης πια γιος, έχοντας αναγκαστεί και ο ίδιος να το σκάσει από τη χώρα του για να γλιτώσει το πεπρωμένο της πλειοψηφίας των συνεργατών του πατέρα του, 20 χρόνια μετά, αποφασίζει να μοιραστεί μαζί μας τη σχέση αγάπης που καθόρισε την ύπαρξή του και να ξορκίσει τα φαντάσματα της άνανδρης δολοφονίας του πατέρα του, ενός ανθρώπου που πίστεψε στην κοινωνική ισότητα και πάλεψε για να μπορούν οι συμπατριώτες του να έχουν στο σύνολό τους πρόσβαση στις «πηγές» και σε ένα καλύτερο αύριο. Πρόκειται για ένα βιβλίο που μας αφορά όλους, καθώς σε κάθε λέξη του μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει ούτε στιγμή να σταματάμε να αγωνιζόμαστε, για μας αλλά και για τους συνανθρώπους μας, ο καθένας από το δικό του μετερίζι.

 

Μοιραστείτε το: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *